WebFan

W ramach świątecznych prezentów było do wygrania kilka gier. W związku z tym, że czas na powalczenie o prezenty minął z końcem wczorajszego dnia i kolejne osoby dopytują się co z wynikami, a ja na swoje usprawiedliwienie mam tylko wyjazd do Poznania… Jedziemy!

GTA IV

Ta gra wzbudziła chyba najwięcej emocji. Werble… chwila niepewności… And The Winnet is…

Kamil za taki komentarz:

AKT I

SCENA I

(Krótki błysk, zaraz po nim szum. Chwilę później pełne oświetlenie – pewna zwykła, brudna ulica, na której środku stoi zdezorientowany Niko. Rozgląda się po scenie.)

NIKO – Gdzie ja jestem?

(Sprawdza swojego iPhone, tego, na którym Roman wydrapał mu kiedyś gwoździem „Zabiję cię gnoju” w zamian za nabijanie się z niego w obecności pewnej panienki – bez rezultatów, nie można odnaleźć sieci. W końcu zrezygnowany przechodzi przez pierwsze lepsze drzwi.)

SCENA II

(Po przekroczeniu progu, ze zdziwieniem zauważa, że budynek i drzwi są zrobione z kartonu. W środku zastaje tylko jednego mężczyznę.)

NIKO – Nie chcę przeszkadzać, ale mógłbyś mi powiedzieć, gdzie my w ogóle jesteśmy? I czemu mieszkasz w kartonie?

(Mężczyzna podchodzi do Niko i potrząsa nim uradowany.)

MĘŻCZYZNA – Witam, witam, proszę się nie krępować! Nazywam się Jakub, miło mi! (Klepie Niko przyjacielsko po lewej kieszeni.) I wcale nie mieszkam w kartonie, nie widzi pan? (Rozgląda się z dumą po swoim apartamencie.) Zaś co do naszej lokacji – muszę przyznać, że trafił pan do odpowiedniego człowieka! (Śmieje się, klepiąc Niko zachęcająco po prawej kieszeni.) Otóż, z dużą dozą prawdopodobieństwa, którą dały mi lata gimnazjum, z doświadczeniem i z moimi – rozumie pan, MOIMI – niezwykłymi znajomościami mogę zgadywać, że jesteśmy w okolicach 37°58′ N, 58°20′ E.

NIKO – Czyli?

MĘŻCZYZNA – (Śmiech.) Och, tak, tak, już mówię, już mówię. To będzie… to będzie… południe TM-A, jeżeli pamięć mnie nie myli, a przecież mi, Zygmuntowi, nigdy się to właściwie nie zdarza. (Śmieje się, a widząc wściekłe spojrzenie Niko, ponownie potrząsa nim z nieukrywaną radością.) Proszę pana, ale pan mi tu daje zadanie! Och, jak ja panu dziękuję, do końca życia się chyba panu nie odwdzięczę.

NIKO – Wystarczy, że wreszcie mi powiesz, gdzie jesteśmy.

MĘŻCZYZNA – (Nie zwracając większej uwagi na słowa Nico, mówi dalej z przejęciem.) Tak swoją drogą, chciałby pan może kupić komórkę? Przyda się.

NIKO – Ale ja już mam komórkę.

(Chce wyciągnąć dla szpanu swojego iPhone, ale ze zdziwieniem stwierdza, że jego kieszenie są puste. Mężczyzna bezlitośnie kontruje.)

MĘŻCZYZNA – A, widzi pan, nie ma pan! Nie ma pan komórki! Czyli pan nie wie, kto chce z panem porozmawiać. Nie może pan nawet wysłać esemesa! Pan nie wie, czy jest późno, czy wcześnie, czy może całkiem średnio, więc nie wie pan również, kiedy beton jest na tyle twardy, że można po nim chodzić. A jak pan nie wie kiedy można spokojnie i jak normalny człowiek chodzić po betonie, to pan się może w nim zapaść! Ale niech się pan nie martwi, ja znam rozwiązanie wszystkich pańskich problemów!

(Wyciąga z kieszeni rozwiązanie wszystkich problemów Nico.).

MĘŻCZYZNA – Proszę, oto i on! Znaczy iPhone! iPhone!!! Przynajmniej z tego, co się zdołałem przyjrzeć tak wnioskuję. Wie pan, co to za cudeńko i co ono potrafi?! Pewnie, że pan wie. Ludzie się za niego zabijają po sklepach, a ja tutaj, jakem Piotr, mam go dla pana tylko na wyłączność! Rozumie pan?!

NIKO – Maderfaker, powiedz mi wreszcie, gdzie ja się w ogóle znalazłem!

MĘŻCZYZNA – Jak to? Pan nie chce telefonu?

NIKO – (Krzyczy.) Nie, powaleńcu, nie chcę!!!!!! K A P U J E S Z?!!!!?!!?!?! Chcę wiedzieć… jak… nazywa się… to miejsce!!!!!!111oneone

(Cisza. Długa, przeraźliwa cisza).

NIKO – Co jest?

(Nagle mężczyzna wybucha płaczem.)

MĘŻCZYZNA – Ja… ja nie wiem… gdzie my jesteśmy… chlip, chlip… nie wiem, naprawdę nie wiem… jak nazywa się to miejsce… zostawili mnie tu… smark, smark… dawno temu… i… i od tego czasu… jestem tutaj sam… samiutki… jak palec… najsamotniejszy…

(Niko przewraca oczami, odwraca się i z dezaprobatą uderza głową w ścianę. Kartonowy dom rozkracza się, jak, nie przymierzając, kobyła na drodze.)

MĘŻCZYZNA – Mój… mój dom… co… co ty zrobiłeś?!

(Przerażony, nie może skończyć zdania. Po chwili umiera, widząc, że wszystko, co posiadał zostało zniszczone. Nagle iPhone w jego ciepłej jeszcze ręce zaczyna brzęczeć. Niko chwyta telefon i czyta smsa.)

ROMAN (SMS) – Gdzie się szlajasz?

(Niko rozgląda się po okolicy.)

NIKO (SMS) – Ratuj mnie, nie wiem gdzie jestem, spotkałem jakiegoś szajbusa i właśnie stoję obok jego domu z kartonu.

(Mija chwila.)

ROMAN (SMS) – Wyślij mi MMSa i zaraz tam będę, czego się nie robi dla rodziny, nie?

(Niko spogląda na iPhone.)

NIKO – (Do siebie.) Pięknie, w mordę, pięknie.

KONIEC AKTU I

I nikt mnie nie przekona, że nie zasłużył!

Tomb Raider: Underworld

Kolejny klasyk leci do Arvinda za ten komentarz, a w szczególności za wideo:

oraz za zdjęcie:

Btorhers in Arms – Hell’s Highway

Wygrywa Ludwik za usilne starania ;) Niestety GTA już rozlosowane, ale w ramach pocieszki dostajesz tytuł, dzięki któremu staniesz się jeszcze bardziej wojowniczy :)

Podsumowanie

Jedyna gra, która została to tytuł na xBoxa. Nikt nie chciał, więc zostaje u mnie. Jak już dostanę swojego xBoxa to może sobie pogram ;-)

Zwycięzców proszę o kontakt celem ustalenia adresu wysyłki lub ustalenie terminu i miejsca odbioru osobistego. No i bądźcie czujni – konkursów w przyszłym roku powinno być więcej!